Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Jak - interpretacja

Geneza utworu
Wiersz powstał prawdopodobnie w 1861 roku. Pochodzi z tomiku „Vade-mecum”. Zbiorek ten uznawany jest przez znawców za najlepszą próbkę jego
Znaczenie tytułu
Cały wiersz jest właściwie jednym wielkim, ale niedokończonym porównaniem. W zamknięciu tytułu pojawia się zatem, typowe dla Norwida, niedopowiedzenie. Poeta rozpoczyna długie wyliczanie; coś jest jak… Jak rzucone w twarz fiołki, jak kwiat akacji, jak promienie księżyca we włosach, jak rozmowa z „nią”- ukochaną osobą. I to „jak” buduje niemalże całą sytuację liryczną. Nie jest ona
Opis sytuacji lirycznej
Momentem, który uchwycił poeta, jest jego własne zamyślenie się nad pięknem ukochanej kobiety oraz przeczucie nadchodzącej katastrofy. Norwid porównuje dziewczynę do najpiękniejszych obrazów - garści fiołków, upalnego popołudnia, kwiatów akacji czy srebrzystej nocy.


Ich rozmowa jest dla niego jedną z najważniejszych wartości. Jednak w głębi serca czuje on, że zbliża się
Opis podmiotu lirycznego
Podmiotem lirycznym wiersza jest zakochany mężczyzna. Traktuje swoją wybrankę jak cud, przyrównuje ją do najpiękniejszych zjawisk. Jest ona jego światem i rządzi jego myślami. Bohater to  bardzo wrażliwy człowiek, który potrafi zauważyć i zadumać się nad pięknem natury. Choć pozornie wydaje się szczęśliwy, jego miłość nie daje mu radości. Dostrzega
Środki stylistyczne
1.  Porównanie homeryckie
Cały wiersz jest rozwiniętym porównaniem. Ale podana jest tylko jego pierwsza część. Poeta nie kończy go, jakby chcąc w ten sposób zaznaczyć niemożność opowiedzenia swego cierpienia.


2.    Przerzutnie
„(…) osobie stojącej na ganku/ Daleki księżyc wpląta się we włosy”, „Z kwiaty białymi na białe klawisze/ Otworzonego padła fortepianu”. Służą podkreśleniu wagi danej strofy. Jednocześnie Norwid jakby pokazuje, że jego myśli się urywają.


3.    Epitety
„Daleki księżyc”, „białe klawisze”, „letni grzmot”. Tworzą większą dramaturgię tekstu.


4.    Porównania
„Rozmowa (…) bywa podobną do jaskółek lotu”, „woń, podobna jutrzennemu ranu”. Poeta podkreśla wdzięk i piękno swojej wybranki. Porównuje ją do najpiękniejszych zjawisk, chcąc oddać jej cześć.


5.    Antropomorfizacja
„Księżyc wpląta się we włosy(…) w srebrne
Analiza utworu
Wiersz został podzielony na cztery części. Pierwsze trzy stanowią opis pewnej kobiety, jakiejś nieznajomej. Charakterystyka ta jest niezwykle wypracowana, nic nie zostało powiedziane wprost, jednak Norwidowi udało się nakreślić delikatną sylwetkę kobiecą. Pierwszy dystych to obraz oczu pięknej dziewczyny, które zostały porównane do „garści fiołków”.


W drugim czterowierszu poeta przedstawia całą jej postać. Przyrównuje ją do fortepianu, obsypanego białym kwieciem akacji. Jej zapach kojarzy mu się z wonią letniego, spokojnego poranka.


Trzecia strofa stanowi opis włosów dziewczyny. Poeta jakby nie jest zdolny do nadania im konkretnego koloru. Ucieka zatem do swej poetyki niedopowiedzeń i przedstawia ich barwę za po-mocą blasku księżyca, który „w srebrne ubiera je kłosy”.


Z relacji Norwida wyłania się zatem kobieta młoda, piękna kobieta, której uroda olśniewa. Poeta nie jest w stanie opisać jej bezpośrednio, ucieka się do niedomówień, by w ten sposób przedstawić jej wdzięk, lekkość, kobiecość.


W ostatniej strofie Norwid pisze o wartości rozmowy z dziewczyną. Twierdzi, że ich dialog przypomina mu lot jaskółki, która, choć porusza się chaotycznie, z pośpiechem, wie, do czego dąży. Wydawało by się zatem, że utwór jest relacją wielkiej, szczerej
Miłość jako uczucie ponadczasowe


Jeden z piękniejszych utworów Norwida o miłości, zbudowany z licznych niedopowiedzeń. Ukazuje on, iż miłość jest bardzo silnym uczuciem. Dla jej określenia nie ma odpowiednich słów. Nie jest ona łatwa ani radosna. Często przynosi ból, smutek i rozczarowanie.